Myanmar

Hoi Allemaal,

Inmiddels hebben we een super hoofdstuk 2 afgesloten in Myanmar. We zijn er 24 dagen geweest en dachten dat we alle tijd hadden. Uiteindelijk hebben we nog moeten haasten om alles te kunnen zien, wat mede kwam door het slechte openbaar vervoer, taalbarriere en Birmezen die wisten hoe geld aan je te verdienen.

Na de aankomst in Yangon hadden we gelijk het idee een busticket te regelen naar Inlelake. Wij in 40 C naar het busstation waar iedereen, maar dan ook iedereen zei dat er geen tickets te krijgen waren vanwege het waterfestival. Locals hadden al tickets geboekt omdat iedereen bij het Budhistisch Nieuwjaar in Yangon wilde zijn. Maar...... we konden natuurlijk wel voor de dubbele prijs een ticket boeken en dan was het geregeld. Nou goed, twee uur later hadden we een busticket naar Mandalay voor 1 dag later dan we wilde maar dat was wel te overzien. Dit was de einige plek waar we heen konden. We moesten dus een nieuw plan maken hoe te reizen in Myanmar.

Het was feest in de stad. Dat betekent 4 dagen met water gooien en toeristen zijn uiteraard een leuk slachtoffer. Het begon leuk met een straaltje water maar het eindigde met opeens emmers water over je heen. Droge kleren aan doen had geen zin. Na 2 dagen draaide we het om. We pakte de emmer af en gooide het over de birmeesjes heen. Dit vonden ze NIET leuk! Het was goed om te vertrekken. We konden geen water meer zien. Sommige medereigers waren ook ziek geworden van het water. Er waren gaten gemaakt in de grond en pompte zo het water na boven. De birmezen gingen trouwens helemaal uit heen dak. Zie ook de foto. Met volle auto's enal onder de waterstralen. De betekenis achter alles is om het oude jaar van je af te spoelen.

Vanaf mandalay hebben we met zijn vieren gereist. We hebben Roger en Hiske ontmoet op Nepal vliegveld en kwamen hen steeds weer tegen. Vanuit Mandalay hebben we een ticket geboekt naar Hispaw (laten we het niet over de busreis hebben). Dit was leuk om na een tijd in grote steden te zijn op het platteland te vertoeven. Na een wandeling werden we uitgenodigd om bij een klooster te blijven eten. Een plotselinge postieve wending waardoor we in contact raakte met de mensen. Uiteraard iedereen om ons heen en als echte gasten behandeld.