Na wat oude stadjes bekeken te hebben vanuit Mandalay zijn we met de "slowboat" richting Bagan gegaan. In nepal waren een stel tegen gekomen die ons aanraadde met de slowboat tegaan omdat je dan tussen de locale mensen bent en veel te zien hebt. Dit was dan ook zo. Na natuurlijk eerst 1.5 uur vetraging te hebben (omdat er op de boot te veel mensen waren en er dus een andere boot moest komen) hebben we een mooi tocht gehad. Bij iedere stop kwamen er lacale mensen op de boot die vanalles wilde verkopen. Tijdens deze trip ervaarden we dat we dat dit land een aantal jaar terug in de tijd leeft. Mensen op het platteland zijn alleen bezig met de eerste levensbehoefte. Hun huisje, eten en het land verbouwen. Toch lijken de mensen tevreden met hun leven. We hebben proberen te achterhalen wat er nou precies speelt gezien de dictatuur. Je ziet namelijk heel veel gedurende het reizen maar dingen die je ziet kan je meerdere manieren intepreteren. Sommige dingen lijken dwangarbeid, maar is het ook echt zo.....? Het materiaal waar ze mee werken is echt prehistorisch, terwijl er bij het begin van een goede weg wel een digitaal bord staat wat je aan de overheid moet betalen wil je de weg opgaan. Verder heeft een gids ons verteld dat iedere bewoner van Myanmar voor de staat een rijstveld moet onderhouden. Mensen praten er heel laconiek over, lachen het eigenlijk weg.